உன் இதயத்தைத் தருவாயா?

Report Print Balamanuvelan in ஆன்மீகம்
70Shares
70Shares
lankasrimarket.com

ஒரு தம்பதிக்கு திருமண நாள் வந்தது. அவர்களுக்கு மூன்று பிள்ளைகள். மூத்த பிள்ளை பர்ஸ் ஒன்றை அம்மாவுக்குப் பரிசளித்தாள். இரண்டாவது பிள்ளை அப்பாவுக்கு பேனா ஒன்றைப் பரிசளித்தான். மூன்றாவது குழந்தைக்கோ 2 வயது.

அவளுக்கு என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. கொஞ்ச நேரம் பேந்தப் பேந்த முழித்தாள். பிறகு என்ன நினைத்தாளோ தெரியாது, கிச்சனுக்கு ஓடினாள். ஒரு பெரிய வெள்ளித்தட்டைக் கொண்டுவந்து அம்மா அப்பாவுக்கு முன் வைத்து, அதன் மீது ஏறி உட்கார்ந்து கொண்டாள். நான் தான் உங்களுக்குப் பரிசு என்று அவள் சொல்லாமல் சொன்னாள்.

அப்பாவும் அம்மாவும் மகளை வாரி அணைத்துக் கொண்டனர். மகளின் அன்பின் முன் பணம் கொடுத்து வாங்கியப் பொருட்கள் மதிப்பிழந்து போயின.

கடவுளும் இப்படித்தான். அவருக்கு நம்முடைய பணமோ பொருளோ தேவையில்லை. தேவையிலிருப்போருக்கு உதவவும் ஆலயங்களை நிர்வகிக்கவும்தான் பணம் தேவைப்படுகிறது. அவருக்கு வேண்டியதெல்லாம் னம் இதயம் மட்டுமே.

ஆனால் நம் இதயம் என்ன தங்கமா இல்லை வெள்ளியா?

வெறும் குப்பைதான் அதற்குள்ளே நிரம்பிக் கிடக்கிறது. அப்படித்தான் பைபிளில் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.

உலகத்திலேயே மிக மோசமான ஒரு விஷயம் இருக்கும் என்றால் அது நம் இருதயம்தான் என்று பைபிள் சொல்லுகிறது. உண்மைதானே கோபமும், கொலை வெறியும் அடுத்தவர் பொருள் மீது ஆசையும், காமமும் அடங்காக கற்பனையும் அங்கிருந்துதானே தோன்றுகின்றன.

சரி இப்படிப்பட்ட ஒரு இடம் கடவுளுக்கு எதற்கு?

நான் உன் இருதயத்தில் வசிக்க விரும்புகிறேன் என்று அவர் சொல்லுகிறார். இவ்வளவு அழுக்கும் நிறைந்த இடத்தில் அவர் வாழ்வதா? அது எப்படி?

நடந்த சம்பவம் ஒன்று நினைவுக்கு வருகிறது.

புதிதாக இயேசுவை ஏற்றுக்கொண்ட ஆப்பிரிக்க மனிதர் ஒருவருக்கு அவரைக் குறித்து அதிகம் அறிந்துகொள்ள ஆசை ஏற்பட்டது.

இங்கிலாந்தில் உள்ள இறையியற் கல்லூரி ஒன்றிற்கு படிப்பதற்காக அவர் அனுப்பப்பட்டார். அங்கே அவர் சென்றபோது, அக்கல்லூரியின் முதல்வர் அவரிடம் தம்பி உனக்கு தங்குவதற்கு எந்த அறை வேண்டும் என்று கேட்டாராம். அதற்கு அந்த மாணவர் கூறிய பதிலைக் கேட்டு கல்லூரி முதல்வர் ஆடிப் போய் விட்டார்.

அப்படி என்ன கூறிவிட்டார் அந்த ஆப்பிரிக்க மாணவர். அவர் சொன்னார் ”ஐயா, யாரும் விரும்பாத ஒரு அறை இருக்குமென்றால் அதை எனக்குத் தருங்கள்”என்று. கல்லூரி முதல்வர் இப்படிப்பட்ட ஒரு ஆளை அதற்குமுன் சந்தித்ததில்லை.

பின்னாளில் தனது வாழ்க்கை சரிதையை எழுதிய அந்தக் கல்லூரி முதல்வர், அந்த மாணவனின் பதிலைக் கேட்டு ஒரு கணம் நான் மூர்ச்சையடைந்தது போல் ஆகிவிட்டேன் என்று எழுதியிருக்கிறார்.

பாருங்கள் கடவுள் மீது அன்பு வைத்த ஒரு மனிதனே யாருக்கும் வேண்டாத ஒரு இடம் எனக்குப் போதும் என்று கூறமுடியுமானால், கடவுள் இப்படிப்பட்ட ஒரு அழுக்கு இதயத்தை எனக்குத் தா என்று கேட்பதில் விந்தையொன்றும் இல்லையே.

கண் மூடிய பின் அவரிடம் போகப்போவது இந்த இதயம் மட்டும்தான். அதை அவருக்குக் கொடுப்பதுதானே சரி, இல்லையா?

“இதோ உன் இதயத்தின் வாசற்படியில் நின்று தட்டுகிறேன், நீ கதவைத் திறந்தால், உள்ளே வந்து அதை சுத்தம் செய்து அங்கேயே தங்கிவிட விரும்புகிறேன், எனக்காக உன் இதயத்தின் வாசலைத் திறப்பாயா” என்று அவர் கேட்கும் சத்தம் உங்களுக்குக் கேட்கிறதா?

மேலும் ஆன்மீகம் செய்திகளைப் படிக்க இங்கே அழுத்தவும்